W XVIII stoleciu naukowcy uwożali elektryka i magnetyzm za dwa blank niypowiōnzane fizyczne zjawiska. Po tym, jak duński fizyk Johann Gerhard Oersted ôdkrōł magnetyczny efekt strumiynia elektrycznego w 1820 roku, brytyjski fizyk Michael Faraday ôdkrōł indukcyjo elektrōmagnetyczno w 1831 roku. Te ôdkrycia potwierdziyły, iże ynergijo elektryczno i ynergijo magnetyczno mogōm być wzajymnie przekształcane, położōnc podwaliny dlo niyskorniyjszych motorōw; ludzkość weszła tōż we epoka elektryczno dziynki tym wynalazkōm. W latach trzidziestych XIX stolecio amerykański fizyk Joseph Henry wynod przekaźnik w czasie badanio kōntrole ôbwodōw ze użyciym zjawiska indukcyje elektrōmagnetycznyj. Nojwczasniyjszymi przekaźnikami były przekaźniki elektrōmagnetyczne, co używały zjawiska generowanio i znikanio siyły magnetycznyj we elektrōmagnetach po włōnczyniu i ôdłōnczyniu do kōntrolowanio ôtwarcio i zawrzicio inkszygo wysokigo napiyńcio, wysokigo -prōmiyniowego ôbwodu. Jeji ukozanie sie przizwolyło na płynne funkcjōniyrowanie zdalnyj kōntrole i ôchrōna ôbwodōw. Ekafeta je wielgim wynalazkym w historyji ludzkij nauki i technologije; je to niy ino fōndamynt elektroinżynieryje, ale tyż ważny fōndamynt dlo technologije elektrōnicznyj i technologije mikroelektrōniki.
Przekaźnik to je elektryczno maszina kōntrolno, co, kej dostowo ôkryślōno wielość wejściowo i je utrzimowano bez stykajōncy czas, powoduje wczasnij ôkryślōno krokowo pōmiana kōntrolowanyj wielości w ôbwodzie wyjściowym elektrycznym. Kej wielość wejściowo spado na pewiyn poziōm i je utrzimowano bez za dość dugi czas, wroco do swojigo zaczōntkowego stanu. Jeji podstawowe prawidło idzie prześledzić przełomōw we elektrōmagnetyzmie w XIX stoleciu.
